sana güzel diyorlar,
sakın olma...

özdemir asaf

"geçmiş kimseyi teselli etmez, teselli hep şimdidedir."
"bilirsiniz ki kadınlar bazen bir erkeğin omuzuna sığınmak ister. ama ne yazık ki, başı dolu kadınlar, erkeğin omzuna ağır gelir."
"sahiden içinde her şeyin tamamen bittiğini anlaman için gitmelisin. içinin bildiği bu gerçeği kendine söyleyemiyorsun çünkü. tam bir güvenle söyleyemiyorsun. git ve gör. her şeyin bittiğini anla, ya da bitmediğini."
"zaten kadınlar korkularının çoğunda haksız değildir. yaşam, onların korkularını haklı çıkarmaya kurulmuş gibi çalışır."
"benim sorumluluk duygusu sandığım şeyin acaba ne kadarı suçluluk duygusuydu?"
"ben kelimelere çok inandığı için, başkalarının yalan söyleyebileceğine de bir türlü inanamayanlardanım. benim sorunumdur bu. bu yüzden hayatım boyunca yalanı tanımakta zorlandım."
"bizi en çok kendimize benzediğini düşündüğümüz insanlar üzer."
"hepimiz varoluşumuza bir anlam ararız. kundak ile kefen arasındaki şeyin adı ömürdür, hayat değil. hayatı biraz da kendimiz yaparız."

50 yasina kadar ne ögrendin sorusuna;

“sabri ögrendim en basta. sinirlarimi. affetmeyi. öfkemi denetlemeyi. yetinmeyi. gerektiginide vazgecmeyi. hayatin vermediklerinin hesabini, insanlardan sormamayi. dostluklarimi yipratmadan eskitmeyi. vahsi bir hayvani evcillestirir gibi sanatci dogami besleyen narsiszmi dizginlemeyi. olaylara yaklasmada hassas terazi kullanmayi, ince ayar yapmayi, normal biri olmaya çalismadan makul olmayi. her durumda kendi gücüne yaslanmayi ögrendim. ilk yillarda bir yazimin altinda yer alan adim ve soyadim benim için hersey demekken, giderek yazinin kendisi en degerli şey haline geldi. yüklerimden kurtuldum. ödülden, övgüden, şöhretten, herşeyden. bu yillarla kazanilir. doygunluk ve erkinlesmeyle kazanilir. ve hep son sözü söyleyen olmak isterken, son sözü, hep hayatin söyledigini ögrendim..”

A$k,ilk insanlardan bu yana yalniz bir defa bir kadin ile bir erkek arasinda ya$adi.O zamanlar bu iki gercek a$igin adini biliyorlardi.Sonra bunlarin adi agizdan agiza gecerken degi$e degi$e bozuldu,baska adlarla kari$tirildi,cogaldikca unutuldu.Daha sonra nedense insanlar onlarin tam adlarini hatirlamak istediler.Bircok kimseler bir cift isim uzerinde iddiada bulundu.Bugune kadar bir turlu bir ciftinin uzerinde anla$amadilar.$imdi ortalikta bir suru ornek a$ik adi dolasiyor.Hepsi yanlistir.Ben bunu seziyorum.
O gercek a$iklarin unutulmayacak hatiralarinin anisina $imdi bir yuzyil ayaga kalkip utanma duru$una durunuz.Isteyenler aglayabilir.
Oldu.Oturabilirsiniz.

Ozdemir Asaf

when the desert sun has passed horizon's final light
and darkness takes its place...
we will pause to take our rest.
sharing songs of love,
tales of tragedy

the souls of heaven
are stars at night.
they will guide us on our way,
until we meet again
another day.

when a poet sings the song and all are hypnotised,
enchanted by the sound...
we will mark the time as one,
tandem in the sun.
the rhythm of a hymn.

the souls of heaven
are stars at night.
they will guide us on our way,
until we meet again
another day.

when the dawn has come
sing the song,
all day long.

we will move as one,
bear the load
on the road.

the souls of heaven
turn to stars
every single night
all across the sky...
they shine.

ne güzel insanlar vardı eskiden.
çocukluğumuzu kaplamışlardı.
bize masal anlatırlardı
cinlerden, perilerden.
büyükanneler, büyükbabalar vardı.
o zaman hepsi uzaktı ölümden.
hem sevindirir hem korkuturlardı.
acı hikâyeleri bile tatlı tatlı başlardı.
demek bunun için gittiler hikâyelerden.
ne güzel insanlar vardı eskiden.

ne güzel şarkılar vardı eskiden.
gençliğimizi donatırlardı.
hep iyi şeyler hatırlatırlardı
geçip gitmiş devirlerden.
sevgi ve ümid yaratırlardı.
o zaman her şey uzaktı ölümden.
yanık şarkılar bile neşeli başlardı.
ister istemez saadet taşardı
gamsız günlerimizden.
ne güzel zamanlar vardı eskiden.

ne güzel şarkılar vardı eskiden.
hayal içinde yaşatırlardı.
güldürür ağlatırlardı
duymadan biz, düşünmeden.
her an bir asır kadardı.
o zaman herkes uzaktı ölümden.
candan sevdiklerimiz vardı.
hepsi başka güzeldi, bizi tanımazlardı.
bütün yollarımız geçerdi gül bahçelerinden.
ne güzel zamanlar vardı eskiden.

--- özdemir asaf ---